Er zijn mensen die dagelijks in de file staan met de wagen. Ik niet. Ik heb het geluk op 10 minuutjes met de fiets op kantoor te zijn. Het is niet iedereen gegeven. En zeg nu zelf, milieuvriendelijk en goed voor de conditie! Alleen maar voordelen zou je denken. Kon iedereen maar de fiets nemen.

Helaas zijn er zeer velen die dat ook daadwerkelijk doen  in het Leuvense. Resultaat: fietsfile. Vertraagd verkeer richting centrum. Pubers die met 4 naast elkaar fietsen en beslissen dat ze het alleenrecht hebben op de weg, oude madammekes die nauwelijks vooruit geraken, fietsers die je de pas afsnijden,… het is dagelijkse kost. De fietsfile is altijd een humeurverpester ’s ochtends. Want in plaats van mijn toptijd van 8 minuten, duurt het meestal dubbel zolang eer ik daadwerkelijk aan mijn bureau geraak. Getroost uzelf dus, automobilisten aller landen, want ook fietsers staan dagelijks in de fietsfile.

Ahoi!

na een maandenlange stilte, nog eens tijd voor een korte update. Inmiddels ben ik al een tweetal maand aan de refinements bezig (nog 2 aligners onder en nog 5 boven te gaan). Ik moet zeggen dat mijn onderste tandboog er al zeer degelijk uitziet. Maar of het effectief de perfectie zal zijn, dat betwijfel ik wel. Bovenaan is er nog meer werk aan de winkel, en het blijft dus afwachten of het eindresultaat voldoende zal zijn voor mijn goesting. Maar dat er verbetering is, daarover geen twijfel natuurlijk.

In elk geval, spoedig komen er wel eens foto’s online waarop je zelf kan oordelen hoe het er nu uitziet.

Gezien velen onder jullie terechtkomen op mijn blog door te zoeken naar invisalign, is het tijd dat ik jullie ook nog eens wat leesvoer geef hieromtrent. Onderaan ben ik aan aligner 25 aangekomen. Wat meteen de laatste is, althans, vooraleer ik start met de refinements. Vandaag heeft de orthodont nog eens afdrukken gemaakt van boven en onder. En binnen een maand kan ik dan hopelijk opnieuw beginnen met invisalign, boven en onderaan. De bovenste aligner draag ik tot die tijd enkel ’s nachts, als retentie. Voorlopig heb ik dus nog steeds wel beterschap in vergelijking met vroeger, zeker onderaan merk ik dat, maar het wordt afwachten in hoeverre de refinements nog verbetering brengen. I’ll keep you posted…

Het weekend is altijd een beetje thuiskomen, letterlijk dan. Uit verveling bakte ik vandaag muffins. U kent ze wel, die lekkere, smeuïge  cakejes die in elke zichzelf respecterende koffiebar verkocht worden. En uiteraard bakte ik ze op Engelse wijze, met een receptenboekje dat ik lang geleden eens kocht. Ik besloot maar te gaan bakken, gezien ik deze ochtend schandelijk vroeg op hardhandige wijze door mijn vader werd gewekt. Ik had toch niets beters te doen. Muffins bakken dus, en verorberen bij een bakje koffie. Koffiepauze is bij ons een vast ritueel geworden. Elke zaterdag en zondag omstreeks 15 uur. Koffie met taart en nietszeggende gesprekken.

“ Je hebt je tanden niet in”, zei ik tegen mijn moeder. Ze sloot snel haar mond en glimlachte ongemakkelijk. Ze ziet er niet uit zonder tanden, maar toch doet ze ze steeds uit. Nu moet je weten dat ze net haar voorste tand kwijt is. Een gapende leegte leek me aan te staren als ze weer sprak. Ik wilde haar niet in verlegenheid brengen, maar mijn blik werd steeds naar het zwarte gat gezogen waar haar tand zou moeten staan. Ik keek naar buiten. Vader kuchte en lispelde om moeder te imiteren. Spreken kan ze ook niet al te best zonder tanden. “De muffins zijn lekker, geef er mij nog maar eentje, en een goeie dikke”, zei mijn obese vader nog. Ik schonk nog een kopje koffie uit en bediende mezelf en de rest van een tweede muffin.
Het zijn zo van die zaterdagen.

Er vallen veel dingen over me te zeggen. Dat ik graag een pint drink op café. Dat ik dromerig door het leven wandel en dat ik bij dat wandelen menig kledingwinkel niet schuw. Maar ik ben geen taalmaniak. Toch erger ik me blauw aan mensen met een universitaire opleiding of een hogeschoolvorming die niet weten wanneer een t, een d of een dt hoort. Soms schrijf ik zelf, in mijn onoplettendheid en dromerigheid, nog wel eens een dt-fout. De aandachtige bloglezer heeft er ongetwijfeld al eentje opgespoord. Wees welkom mij daarop te wijzen. Daarna zal ik kalmpjes overgaan tot het geselen van mezelf. En terecht.
Maar bij mijn groepswerk deze week, had ik veel zin om over te gaan tot het op gewelddadige wijze heropvoeden van mijn medewerkers. Daarbij gebruik makend van zweepslagen, zodat de boodschap aankomt. Te soft zijn heeft geen zin. Erin gebrand moet het worden. Want wie op zijn 22ste de dt-regel nog niet kent, zal het vermoedelijk anders ook niet meer leren. En het ging niet over een tikfoutje. Neen, ik werd overstelpt met zinnen à la “de kip heeft een ei gelegt”. Soit, in deze tijd van vrede en verdraagzaamheid zal ik hen voorlopig gewoon vergiffenis schenken, samen met een bloedrood verbeterd document.

Ik heb geen probleem met seks in de nacht. Laat dat duidelijk zijn. Meer nog, je zou zelfs kunnen stellen dat ik er een fervent voorstander van ben. Helaas ben ik geen voorstander van luidruchtige burenseks in de nacht. En nog meer helaas moet ik het hier regelmatig aanhoren. Want een kot heeft maar dunne muren. En vandaag was het alweer zover. Dit keer niet meer om drie uur des nachts, zoals menigmaal tevoren, maar in de vooravond. Ik veronderstel dat ik hun dankbaar mag zijn voor het niet verstoren van mijn kostbare nachtrust. Nu begrijp ik wel dat je wat geluid maakt tijdens de “daad”, maar is het echt nodig om het hele verdiep bijeen te gillen? En hoe aantrekkelijk is dat nu nog voor je partner als je zoveel decibels produceert? Soit, volgende keer gaat de muziek loeihard op Hormonia’s beestige nummer ’sex in de nacht’. Misschien begrijpen ze de hint dan wel.

Omdat ik vandaag een beetje mijn vertrouwen in de man in het algemeen ben kwijtgeraakt de volgende twee liederen:  ééntje van Depeche Mode en ééntje van Billy Joel. Enjoy.

Stripped

Honesty (je kan zelfs meezingen )

Na lang aarzelen heb ik dan toch besloten iets over de telenovelle ‘Louislouise’ te schrijven. Ik ben namelijk iemand die wel graag mijn gedacht eens geeft ongeacht wat anderen daar van vinden. En alles wat met media en televisie te maken heeft moet eraan geloven. Ik vond het ook gewoon té erg om er geen blogpost aan te wijden. Deze telenovelle is een mening waardig.
Het concept moet ik waarschijnlijk niet meer uitleggen: man is plots vrouw geworden en de hamvraag is dan natuurlijk hoe de man in kwestie, die tevens een fervent rokkenjager was, daarmee omgaat. Net zoals Sara gebaseerd was op een uitheems format is ook ‘Louislouise’ gebaseerd op een format dat elders werd bedacht, dit keer in Argentinië.
Enfin, terug naar het verhaal. Ik zou kunnen zeggen dat ik dat een boeiend fenomeen vindt, het veranderen van lichaam en geslacht. Helààs. Bovendien is het ook niet bepaald een nieuw idee. Zo zijn er de films ‘The Hot Chick’ en ‘Switch’ die er eigenlijk een zeer soortgelijk verhaal op nahouden. Maar ik wilde deze nieuwe serie voor de eerste kijkbeurt nog wel het voordeel van de twijfel geven. Misschien zou ik wel zwaar onder de indruk zijn van de acteerprestaties. Nogmaals helààs. Deze serie lijkt alweer een excuus om vooroordelen uit te vergroten (in dit geval vooroordelen over mannen en vrouwen). Dit gaat dan ook gepaard met overacting van het hoofdpersonage. Is het echt nodig om zo overdreven met open benen rond te wandelen? En dan is er ook nog eens de irritante vertelstem die nutteloos de scènes aan elkaar brabbelt. Bij mij is er alvast geen ‘Desperate Housewives’-gevoel opgewekt hierdoor. Mijn laatste ergernis: het overmatige gebruik van muziek. Kleine tip voor de makers: less is more.

Laten we het nieuws eens wat dichter naar de mensen toebrengen. Laten we een meer casual stijl hanteren, zo’n beetje nieuws van woonkamer naar woonkamer brengen. Dat moeten ze bij VTM gedacht hebben. Als er al over nagedacht is natuurlijk. Want het VTM-journaal wordt vanaf heden nu en dan gepresenteerd vanuit de zetel. Dan zie je de nieuwslezer(es) heel relaxed zitten op een zeteltje (full body shot) terwijl hij/zij doodleuk vertelt hoeveel doden er vandaag weer gevallen zijn in diverse werelddelen. Een manier om het lichaam van Cathérine Moerkerke in the picture te brengen? Niet alleen vind ik die triviale manier van doen niet passen bij het nieuws, het ziet er bovendien ook nog eens behoorlijk lullig uit. Het nieuws is blijkbaar nog niet voldoende geamerikaniseerd. Neen, er kan nog wel een schepje trivialisering bij. Enfin, ik slaag er in elk geval niet in om het zetelnieuws serieus te nemen.

Al de hele dag zit ik met dit lied in mijn hoofd. Het is dan ook wonderschoon. En een aantal mensen hebben er eveneens een zeer mooie video bijgemaakt. Enjoy!