Een zalfje originaliteit en een streepje smaak

Vorige week zijn we last minute op zoek gegaan naar het betere restaurant in het Leuvense. Er was namelijk wat te vieren, en dan tasten we al eens dieper in de portemonnee. Er is natuurlijk aanbod genoeg in Leuven centrum. Maar ons doelpubliek was met de wagen. Noodgedwongen op zoek naar iets lekkers in de rand dus.
Het internet bracht het Spaans Dak onder onze aandacht. Niet echt bij de deur, maar wel idyllisch gelegen aan de Zoete Waters. Top voor een zonnige lentedag. De foto’s op hun website prikkelden ook meteen onze nieuwsgierigheid, dus we waren al vrij snel verkocht.

En jawel, we hebben goed gekozen! Bordjes gevuld met allerhande lekkers dat we nog nooit geproefd hadden (een tempura van wijngaardslakken en inktvis alstublieft), experimentele combinaties, verschillende schuimpjes, zalfjes en crunches. Een korte samenvatting van alles wat we op ons bord kregen: coquilles overgoten met gerookte boter, een bolletje sake, zalig mals vlees met chorizosaus, een loempia van paella en een appelflap ‘anders’ (crumble met appel en nootachtig iets, suikerspin,…).
Zoals Sergio Herman het zou verwoorden: “Het waren best geile gerechjes.” Niet elke combinatie was even geslaagd, maar toch respect voor het kunnen van ‘de meester’.

En last but not least, het flesje wijn bij het hoofdgerecht was voor ons wel een topper: La Capra Pinotage uit 2008 van Fairview. Wij gaan alvast internetgewijs op zoek naar een verdeler (en yes, al meteen gevonden in Wilsele).

En ook Knack uit zich lovend over dit restaurantje in Oud-Heverlee.

Amiina @ STUK

Gisteravond nog live in het STUK.
Vandaag nog even luisteren op YouTube:

Changes

Soms is het tijd voor drastische veranderingen. Een nieuwe job zou ik wel kunnen pruimen. Een eigen stek ook. Maar het meest haalbare op dit moment is wel een nieuwe, gerestylde blog.
Wat ik ga doen? Ik weet het zelf nog niet goed. Er zijn zoveel dingen het delen waard.
Maar zeker is dat hier iets gaat gebeuren. Gewoon. Omdat het kan.

 

Afscheid van een tapleraar

Even terug vond ik volgend mailtje in mijn mailbox:

Beste tapdansers,
Zoals jullie reeds zullen vernomen hebben stopt Ward met zijn tapdanslessen.
Dit wil uiteraard niet zeggen dat wij onze tapplaten gaan opbergen.
Wij zijn hard op zoek naar een geschikte docent.

Helaas viel ik volledig uit de lucht. Verdikke, ik haalde de laatste les in mei niet meer (wegens thesisperikelen). En dus maakte ik onbewust de laatste les van leraar Ward mee zo’n dikke maand geleden. Ontzettend jammer vind ik dat. De afgelopen vier jaar heb ik ofwel een volledig jaar of half jaar les gevolgd aldaar en veel fijne momenten beleefd. Het enthousiasme van Wardmans werkte aanstekelijk. Natuurlijk is tappen op zich ook al geweldig, maar een toffe leraar kan het verschil maken. Ik sta nog wat twijfelachtig tegenover volgend jaar, en wat het worden zal met een nieuwe leerkracht. Mocht ene Ward toevallig op deze blog terechtkomen: merci!

De redactie II

De site van de redactie werkt al ettelijke uren niet meer heb ik gemerkt. Althans op mijn computer, en naar ik hoor ben ik niet de enige. Maar of het werkelijk een nationaal probleem is? En stiekem vraag ik me ook af of ze de lay-out aan het wijzigen zijn… En zoja: hoera!!

Jitterbug into my brain

Om één of andere reden zit dit lied al een hele dag in mijn hoofd! Clip met blonde George Michael in het roos! Zwoel en ook ietwat gay. Herinvoeren die shorts .

Subliminaal

Het is weer eens studeertijd en productief zijn-tijd. En raar maar waar, sommige dingen zijn nu en dan eens interessant. Zoals subliminale advertenties. Je merkt het niet bewust op, maar toch zijn ze er, verborgen boodschappen die een invloed kunnen hebben op ons gedrag.

Dit is alvast een hilarisch voorbeeld van hoe het niet moet. Vreemd, ik heb ineens trek in een sigaret.

En voor het plezier: zoek de subliminale boodschappen!

Tapdans!

Zie die kerel gaan! Daar moet ik nog een paar jaartjes op oefenen vrees ik. Respect!

All I want for christmas…

Het zijn weer feestdagen. En hoewel kerst al gepasseerd is verdient deze toch nog een plaatsje hier. Bemerk vooral haar zeemzoete gedans naar de camera. Enjoy!

Mens sana in corpore sano

Vandaag durfde ik, na 6 maand vertwijfeld zijn, voor het eerst naar het fitnesscentrum. Mijn ergste angst was allemaal hyperslanke, jonge deernes soepel en schijnbaar zonder moeite sportief te zien wezen. En dan is een meisje met een nulconditie er niet veel tegen. Naast mijn wekelijkse tapdanslessen is vooral de cafésport mijn favoriete sport. Gelukkig viel het best mee, al was er één blond meisje wiens broekje toch net iets meer bil mocht bedekken. En nog meer gelukkig had ik vriendinnen bij die toch al iets afwisten van de toestellen. En dus voyageerden we van stepachtig ding, naar fiets, naar buikspiertoestel tot armspiertoestel. Dat laatste was trouwens vrij lullig, zo met de handjes draaien. Maar verder, niets dan positiefs. En nu zit ik met een voldaan, roesachtig gevoel achter de computer. Eerst de spierpijn afwachten, maar anders: morgen opnieuw!