Fietsfile

Er zijn mensen die dagelijks in de file staan met de wagen. Ik niet. Ik heb het geluk op 10 minuutjes met de fiets op kantoor te zijn. Het is niet iedereen gegeven. En zeg nu zelf, milieuvriendelijk en goed voor de conditie! Alleen maar voordelen zou je denken. Kon iedereen maar de fiets nemen.

Helaas zijn er zeer velen die dat ook daadwerkelijk doen  in het Leuvense. Resultaat: fietsfile. Vertraagd verkeer richting centrum. Pubers die met 4 naast elkaar fietsen en beslissen dat ze het alleenrecht hebben op de weg, oude madammekes die nauwelijks vooruit geraken, fietsers die je de pas afsnijden,… het is dagelijkse kost. De fietsfile is altijd een humeurverpester ‘s ochtends. Want in plaats van mijn toptijd van 8 minuten, duurt het meestal dubbel zolang eer ik daadwerkelijk aan mijn bureau geraak. Getroost uzelf dus, automobilisten aller landen, want ook fietsers staan dagelijks in de fietsfile.

Faut

Er vallen veel dingen over me te zeggen. Dat ik graag een pint drink op café. Dat ik dromerig door het leven wandel en dat ik bij dat wandelen menig kledingwinkel niet schuw. Maar ik ben geen taalmaniak. Toch erger ik me blauw aan mensen met een universitaire opleiding of een hogeschoolvorming die niet weten wanneer een t, een d of een dt hoort. Soms schrijf ik zelf, in mijn onoplettendheid en dromerigheid, nog wel eens een dt-fout. De aandachtige bloglezer heeft er ongetwijfeld al eentje opgespoord. Wees welkom mij daarop te wijzen. Daarna zal ik kalmpjes overgaan tot het geselen van mezelf. En terecht.
Maar bij mijn groepswerk deze week, had ik veel zin om over te gaan tot het op gewelddadige wijze heropvoeden van mijn medewerkers. Daarbij gebruik makend van zweepslagen, zodat de boodschap aankomt. Te soft zijn heeft geen zin. Erin gebrand moet het worden. Want wie op zijn 22ste de dt-regel nog niet kent, zal het vermoedelijk anders ook niet meer leren. En het ging niet over een tikfoutje. Neen, ik werd overstelpt met zinnen à la “de kip heeft een ei gelegt”. Soit, in deze tijd van vrede en verdraagzaamheid zal ik hen voorlopig gewoon vergiffenis schenken, samen met een bloedrood verbeterd document.

Nieuws vanuit de luie zetel

Laten we het nieuws eens wat dichter naar de mensen toebrengen. Laten we een meer casual stijl hanteren, zo’n beetje nieuws van woonkamer naar woonkamer brengen. Dat moeten ze bij VTM gedacht hebben. Als er al over nagedacht is natuurlijk. Want het VTM-journaal wordt vanaf heden nu en dan gepresenteerd vanuit de zetel. Dan zie je de nieuwslezer(es) heel relaxed zitten op een zeteltje (full body shot) terwijl hij/zij doodleuk vertelt hoeveel doden er vandaag weer gevallen zijn in diverse werelddelen. Een manier om het lichaam van Cathérine Moerkerke in the picture te brengen? Niet alleen vind ik die triviale manier van doen niet passen bij het nieuws, het ziet er bovendien ook nog eens behoorlijk lullig uit. Het nieuws is blijkbaar nog niet voldoende geamerikaniseerd. Neen, er kan nog wel een schepje trivialisering bij. Enfin, ik slaag er in elk geval niet in om het zetelnieuws serieus te nemen.

De kleine ergernissen des levens

Ik zou een boek kunnen schrijven over de dingen die me ergeren. Ik ben dan ook niet de meest verdraagzame persoon die op deze wereldbol rondwandelt. Ergernis één vandaag: muggenbeten. De zon schijnt amper en dat vervloekte ongedierte is weer van de partij. Mocht ik kunnen, ik maakte met mijn ongewenste gast een deal dat zij één keer mocht steken om te overleven. Maar het probleem met muggen is dat zij niet één enkele keer steken. Neen. Muggen zijn van nature duidelijk gulzige wezens, die zich niet één, maar meerdere malen tegoed doen aan het zoete bloed van hun prooi. En dan is het daarbij ook nog niet  voldoende dat ze jeukerige zwellingen over heel het lichaam veroorzaken. Neen hoor. Ze moeten daarbij ook nog eens de prooi wakker maken tijdens hun jachtpartij door irritant te zoemen rond het hoofd van het nietsvermoedend slachtoffer dat rustig ligt in te dommelen.
Bovendien kiezen de beestjes altijd de mens met de lekkerste geur uit (zweetgeur nvdr). En laat dat nu, ondanks mijn onberispelijke hygiëne, net altijd ik zijn. Terwijl mijn wederhelft een verkwikkende, muggenvrije nachtrust geniet, krijg ik zwermen vrouwelijke muggen over mij heen. Maar ik troost me met één ding: vanavond neem ik wraak.

PS: Eénieder die huiselijke remedies heeft om het gejeuk tegen te gaan, doe gerust een suggestie. Dank.

De hel die ‘solden’ noemt

Het zijn weer solden. En dat zal iedereen die dezer dagen een stapje buiten durft zetten, geweten hebben. Omdat ik nog een paar dingetjes nodig had om mee te nemen op reis, besloot ik mij in de drukte te begeven. Na amper tien minuten had ik daar al spijt van. Overal waren massa’s mensen. Bomma’s en tieners lopen je ongegeneerd omver. Er zijn overal wachtrijen van zo’n tien man aan de pashokjes en aan de kassa. Nergens vindt je je maat in het kledingstuk dat je aanspreekt. En de dingen die je echt tof vindt, die zijn uiteraard niet in solden.
Soit, ik heb er nooit van gehouden, en ik zal het ook nooit doen. Want om ook echt goede koopjes te doen moet je al veel geluk hebben, en uiteraard je mannetje kunnen staan te midden van de bende hongerige kopers.

Nutteloze nonsens

Wegens examen- en thesisperikelen heb ik dit blog niet frequent geüpdatet. Mijn excuses daarvoor. Maar vandaag wilde ik toch eens wat toevoegen. Omdat ik gewoon een aantal grappige dingen tegenkwam in mijn speurtocht naar onderzoeken en in mijn mailbox.

De nieuwe manier waarop KBC jongeren wil lokken: Gratis muffin bij Deliway (gniffel). Ik vrees dat ze om mij te doen toetreden toch beter gaan moeten doen dan dat.

Eveneens in de mailbox: de Hunkemöller nieuwsbrief. Met een wedstrijd dwongen de snoodaards mij deze nieuwsbrief te ontvangen. Uitschrijven is zeker mogelijk, als je onderaan op de volgende boodschap klikt: Ik wil geen prijzen winnen.

Een weetje: Use of MP3 players during thunderstorms may result in injury. Opgelet met dit weer dus, vooraleer de bliksem op je mp3-speler inslaat!

Een boekcover waar ik op een kwartier nog niet van bekomen was.

Ja, denk daar maar eens over na!

En last but not least: mijn ontdekking van deze week (en vorige week): desperados! Bier met tequila en limoen. Ontzettend verfrissend op een hete en zwoele zomerse dag zoals vandaag. Tequila!

Wandelslaap

Na alweer een late avond was ik van plan gisterennacht rustig een dutje te doen. Even wat lezen, licht uit en ogen dicht. Ik was moe genoeg om te slapen als een roos, of zelfs als een reus van een roos. Helaas was dat buiten mijn onderbewustzijn gerekend dat zin had in een nachtelijk avontuurtje. Ik weet niet meer precies hoe, wanneer of waarom, maar ineens bevond ik me voor mijn venster. En wat ik me wel nog herinner is dat ik erdoor wilde kruipen. Ik had de klink in mijn hand, toen een zacht briesje dat door mijn haar waaide ontnuchtering bracht. Plots besefte ik dat ik mijn raam niet hoefde te openen en begreep ik ook niet meer waarom ik het had gedaan. En dus kroop ik maar terug mijn warme bed in, vergat het vreemde vooral en sliep toen gezapig verder.

Het leven op het gelijkvloers

Ik zit op een tof kot! Een leuke kamer, vriendelijke kotgenoten en een ideale ligging. Helaas zit ik wel op het gelijkvloers. Dat levert niet alleen irritatie op als er weer eens met de deur gesmeten wordt, maar soms ook vreemde gebeurtenissen in nachtelijke tijden. Zoals afgelopen nacht. Donderdag is dé uitgaansdag in Leuven, maar ik bleef lekker thuis. PB’tje kwam op bezoek en bleef slapen om vroegtijdig ons anderhalfjaar samenzijn te vieren. We waren al een hele tijd in een diepe slaap. Maar omstreeks half vier hoorde ik ineens gestommel op de gang. En kort daarna een duidelijke klop tegen mijn deur. Vervolgens hoorden we stemmen. Eerst nog fluisterend, daarna ongegeneerd luid. Blijkbaar was een ‘vriendje’ van een kotgenoot behoorlijk dronken. Om niet te zeggen ‘strontzat’. Hij hing half tegen mijn deur, mompelend en weigerend om naar huis te gaan. Slimme zet, zo bleek later. Een hele tijd van discussie volgde. Toen hij zelf zei: “het is nogal marginaal”, kon ik alleen maar beamen. Hopelijk hoorde hij dat ook. Gezien de gigantische spleet onder mijn deur vermoed ik van wel. Want de stemmen werden weer meer gedempt. Helaas was dat van korte duur. Terwijl de jongen zijn liefde verklaarde aan het meisje, ging zij op zoek naar een emmer. Dat was ook nodig, zo bleek. Elk klein, vies geluidje kon ik horen door de deur met spleten. Tot driemaal toe had de jongen nood aan de emmer. Toch bleef het meisje vriendelijk terwijl hij tussendoor complimentjes maakte. Romantisch! Ik heb alvast één ding besloten. Ik koop iets om tegen mijn deur te leggen, zodat ik geen mensen meer moet horen kotsen in het holst van de nacht.

I hartje Six

Leve de goedkope juwelenwinkels! Ik vond Claire’s al tof, maar Six herbergt nog meer leuke dingetjes aan prijzen waarvoor je het gewoon niet kan laten. Ik stapte vandaag nog eens binnen. Voor 1 paar kleine oorbellen, gezien mijn vorige stuk zijn. Ik liet me helaas tot nog veel meer lekkers verleiden. Mijn oogst vandaag: 4 paar oorbellen voor 8 euro en een ketting van 7 euro! En het ziet er nog niet heel nep uit. Mijn vorige paren gaan toch zeker al 6 maand mee zonder noemenswaardige slijtage. Ik weet alvast waar ik volgende keer mijn feestjuwelen haal!

Mooie woorden

Wolkje.

De mooiste woorden zijn soms de eenvoudigste.