Na lang aarzelen heb ik dan toch besloten iets over de telenovelle ‘Louislouise’ te schrijven. Ik ben namelijk iemand die wel graag mijn gedacht eens geeft ongeacht wat anderen daar van vinden. En alles wat met media en televisie te maken heeft moet eraan geloven. Ik vond het ook gewoon té erg om er geen blogpost aan te wijden. Deze telenovelle is een mening waardig.
Het concept moet ik waarschijnlijk niet meer uitleggen: man is plots vrouw geworden en de hamvraag is dan natuurlijk hoe de man in kwestie, die tevens een fervent rokkenjager was, daarmee omgaat. Net zoals Sara gebaseerd was op een uitheems format is ook ‘Louislouise’ gebaseerd op een format dat elders werd bedacht, dit keer in Argentinië.
Enfin, terug naar het verhaal. Ik zou kunnen zeggen dat ik dat een boeiend fenomeen vindt, het veranderen van lichaam en geslacht. Helààs. Bovendien is het ook niet bepaald een nieuw idee. Zo zijn er de films ‘The Hot Chick’ en ‘Switch’ die er eigenlijk een zeer soortgelijk verhaal op nahouden. Maar ik wilde deze nieuwe serie voor de eerste kijkbeurt nog wel het voordeel van de twijfel geven. Misschien zou ik wel zwaar onder de indruk zijn van de acteerprestaties. Nogmaals helààs. Deze serie lijkt alweer een excuus om vooroordelen uit te vergroten (in dit geval vooroordelen over mannen en vrouwen). Dit gaat dan ook gepaard met overacting van het hoofdpersonage. Is het echt nodig om zo overdreven met open benen rond te wandelen? En dan is er ook nog eens de irritante vertelstem die nutteloos de scènes aan elkaar brabbelt. Bij mij is er alvast geen ‘Desperate Housewives’-gevoel opgewekt hierdoor. Mijn laatste ergernis: het overmatige gebruik van muziek. Kleine tip voor de makers: less is more.
Louis wordt Louise oktober 23, 2008
Nieuws vanuit de luie zetel september 18, 2008
Laten we het nieuws eens wat dichter naar de mensen toebrengen. Laten we een meer casual stijl hanteren, zo’n beetje nieuws van woonkamer naar woonkamer brengen. Dat moeten ze bij VTM gedacht hebben. Als er al over nagedacht is natuurlijk. Want het VTM-journaal wordt vanaf heden nu en dan gepresenteerd vanuit de zetel. Dan zie je de nieuwslezer(es) heel relaxed zitten op een zeteltje (full body shot) terwijl hij/zij doodleuk vertelt hoeveel doden er vandaag weer gevallen zijn in diverse werelddelen. Een manier om het lichaam van Cathérine Moerkerke in the picture te brengen? Niet alleen vind ik die triviale manier van doen niet passen bij het nieuws, het ziet er bovendien ook nog eens behoorlijk lullig uit. Het nieuws is blijkbaar nog niet voldoende geamerikaniseerd. Neen, er kan nog wel een schepje trivialisering bij. Enfin, ik slaag er in elk geval niet in om het zetelnieuws serieus te nemen.
Nele bookt face juni 2, 2008
Ik wéét het, een blogpost over het facebook-fenomeen is niet bijster origineel. Maar ik doe het toch! Want sinds kort ben ik onder lichte dwang van een ongenoemd persoon toegetreden tot deze online community, alwaar ik inmiddels mijn eigen virtuele puppy en virtueel tuintje heb. Alweer een vierkante meter regenwoud gered vandaag! Ik ben al lichtelijk verslaafd aan dagelijkse bezoekjes om te controleren wie er op mijn wall kladde of van wie ik een ‘notification’ kreeg. De opties voor het profiel maken facebook wel een leuk gegeven. Je kan je vrienden een bloemetje sturen, quizscores en andere vergelijken of een schaap naar hun hoofd gooien als je het nodig vindt. Bovendien vindt je er mensen terug uit een ver verleden die je allang vergeten was (en misschien ook wel wilde vergeten). Ja, facebook is wel leuk. Maar dit clipje slaat toch ook wel de nagel op de kop: Facebook in real life:
Media en politiek april 17, 2008
Ik ben allesbehalve een trouwe lesganger. Maar toen ik me deze week realiseerde dat ik van een bepaald vak slechts één les bijwoonde, vond ik dat het tijd was toch iets vaker te gaan. De lessen zijn sowieso specifieker en interessanter dan de eerste jaren, maar die masterproef slorpt toch een groot deel op van de beschikbare tijd. Zo gezegd, zo gedaan. En zo stond ik deze week in de aula klaar om een gastcollege van de heer Eyskens en de heer Tegenbos aan te horen. Eyskens was present als verdediger van de politieke wereld en Tegenbos als specialist uit het journalistieke veld. Beide leken al een aantal decennia mee te draaien in hun wereldje. Enthousiast praatten ze over de verhouding tussen de media en de politiek. Ik kon me nauwelijks ernstig houden toen Eyskens, een klein, stevig kereltje van 75, vrolijk zijn uiteenzetting gaf en niet vergat nu en dan een sneer te geven aan journalisten. Moraal van hun verhaal: de verhouding tussen media en politiek is en blijft een problematisch gegeven. Complexe thema’s moeten in amper enkele minuten duidelijk worden gemaakt aan het publiek via de media, de personalisering van nieuwsverhalen wordt steeds verder doorgedreven en niet-communicatievaardige politici vallen ten prooi aan het roofdier dat de media is. Aldus Eyskens. Al gaf Tegenbos daar wel stevig weerwoord: ook de politiek bepaalt wat de media aan bod laat komen, het is niet altijd de media die aan agenda-setting doet. En mensen hebben recht op alle nieuws, ook al is dat nadelig voor bepaalde personen of partijen.
Al bij al wel een interessante discussie, al bleven beiden natuurlijk hun eigen domein hardnekkig verdedigen. Overwinnaar in de discussie was voor mij Eyskens, omdat hij met veel flair en wijsheid zijn standpunten wist te rechtvaardigen.
