Er zijn zo van die dagen dat je met bepaalde liedjes in je hoofd zit. En vandaag zijn dat er een drietal:
1. Chick Habit – April March (dat komt ervan als je een Tarantino kijkt op DVD)
2. Met dank aan ene K.S. – Flight of the conchords met Business time
3. Little lion man – Mumford and Sons (blijft een zalig nummer)
Vorig weekend besloot ik nog eens een filmpje te gaan zien. Schandalig ‘overpriced’ is de cinema, dus ik maak er geen gewoonte van. Maar goed, dit weekend zakte ik dus af richting Kinepolis en besloot om ‘Atonement’ een kans te geven. De film is gebaseerd op de gelijknamige roman van de Ierse schrijver Ian McEwan. Het boek won inmiddels verscheidene prijzen en aldus vond regisseur Joe Wright het tijd om het te verfilmen. En daar kan ik niet kwaad om zijn.
Het verhaal begint zo’n zeventig jaar geleden. Een jong meisje, Briony Tallis, houdt zich bezig met het schrijven van toneeltjes en verhaaltjes in de tuin van de riante villa waar ze met haar gezin verblijft. Het drama begint wanneer Robbie (James McAvoy), de zoon van een huishoudster, verliefd wordt op Briony’s oudere zus Cecilia (Keira Knightley). Een ongelukkige samenloop van omstandigheden en de gevoelens die Briony zelf voor Robbie koestert zorgen voor de nodige problemen. De acties van Briony blijken verstrekkende gevolgen te hebben…
Het verhaal wordt erg mooi in beeld gebracht. De outfits, de decors en de kapsels roepen de stijl van vervlogen tijden perfect op. Ik waande me meteen in de ‘thirties’. Verder kan ik over de acteerprestaties van de hoofdpersonages niets dan lof zingen. Keira Knightley zie ik nu eenmaal ook wel graag bezig. Het typisch Britse trekje siert haar. Het hoofdpersonage Briony weet gedurende de hele film zowel woede als sympathie op te roepen. Een ambivalente houding die naar mijn mening vooral toe te schrijven is aan een puike regie. Jammer was dat de verhaallijn rond de oorlog niet meer werd uitgediept. Toch zijn de nodige schrijnende beelden aanwezig. Kortom, ‘Atonement’ is een mooi en best wel ontroerend stukje film.