We (l) to cook

Vandaag weer ‘ns ons best gedaan in de keuken.

Hapje van maatjes (met dank aan Libelle Lekker & Jeroen De Pauw):

Mijn eerste taartbaksel met suikerpasta:

Whoopies

Na een aantal mislukte pogingen om macarons te maken (ondanks nauwkeurig meten en bereiden), besloot ik om het eens over een andere boeg te gooien. Een collega vertelde me over whoopies, een soort gevulde koekjes, waar je creatief kan mee zijn en die je kan opvullen met allerhande lekkers. Het is een soort cake-achtig beslag en heeft buiten het uitzicht eigenlijk weinig gemeen met de macaron. Gezien mijn ervaring met ‘misbaksels’ was ik toch wel even in spanning of het dit keer zou lukken. En jawel hoor, ik mocht mezelf verkneukelen, ze kwamen behoorlijk goed de oven uit. En ere wie ere toekomt natuurlijk, dank aan deze medeblogster voor het delen van het receptje.

Ik vond het alvast leuk deze whoopies te maken (en dadelijk ook op te eten). Er komt zeker een volgende poging, en dan eens met een ander smaakje.

Omaya, klein maar gezellig

Omdat de ouders van mijn liefje zo vriendelijk zijn geweest om laminaat te gaan leggen op zijn kot, wilde hij ze wel eens trakteren op een etentje. En de keuze viel op het Libanees restaurant Omaya, dicht aan het Sint-Jacobsplein. Van Chinees weet ik inmiddels perfect hoe dat moet smaken, maar Libanees probeerde ik nog nooit uit, dus was het wel interessant dat eens te testen. Of alle gerechten traditioneel Libanees waren durf ik zowat te betwijfelen, maar lekker was het in ieder geval wel. Ik ging, tegen mijn normale doen in, voor de lamskoteletjes met honing en koriander, geserveerd met een zurig slaatje en rijst. Mijn tafelgenoten kozen ondermeer mezze uit. En ook zij leken best tevreden met hun keuze. Er worden geen gigantische porties geserveerd, maar voor een gemiddelde eter leek het mij ruim voldoende. Daarna namen we nog muntthee en een dessertje. En ik kan je verzekeren dat de muntthee die ik daar dronk de lekkerste is die ik ooit al gedronken heb. Met toevoeging van een klein beetje oranjebloesemwater smaakte dat theetje werkelijk verrukkelijk. Een zeer sfeervol restaurant, voor een niet al te grote prijs (ongeveer 25 euro pp).

Bezoek aan Bar Louis

Gezien ik mijn liefje voor de verjaardag een bongo-bon cadeau deed om wijn te gaan proeven, besloten we deze in Leuven in te ruilen. We trokken naar Bar Louis voor een degustatie met hapjes. Het hippe interieur en de jazzy deuntjes op de achtergrond zorgden voor een heel relaxte en aangename sfeer. Maar goed, we kwamen om wijn te proeven! Helaas bedoelden ze met proeven ook effectief proeven. We kregen echt slechts een slokje van drie verschillende wijnen. Die weliswaar bijzonder lekker waren, maar waar het glas toch halfvol mocht geweest zijn. De hapjes bij de wijnen waren eveneens geweldig: een klein carpaccio-achtig slaatje, een broodje bruschetta en een scampi met een fenomenale dressing.
Omdat de hapjes zo lekker bleken besloten we nog een tapasschotel voor twee te bestellen als maaltijd. Helaas was dat een kleine teleurstelling. Over de kwaliteit van het voedsel geen opmerkingen. Maar we hadden ook graag wat meer zelfgemaakte dingen gezien, in plaats van gefrituurde kroketjes, olijven en vlees. Al bij al hadden we voor vijfendertig euro wel een aangenaam etentje, maar het kon beter.

Den Appel

Deze week ging ik nog eens uit eten in Leuven. Het is altijd even zoeken naar een restaurant dat de beste prijs-kwaliteitsverhouding heeft. ‘De rector’ op de Oude Markt was best gezellig en lekker. Maar een mens wil al eens iets anders uitproberen. Gelukkig wist PB-tje waar we heen moesten: ‘Den Appel’. En jawel hoor, dat was best wel een succes. We kregen een overvloed aan pasta voor een zeer redelijke prijs, en hij was bovendien nog lekker ook! Toegegeven, voor de ‘speciallekes’ moet je er niet zijn, maar ze hebben toch een mooie selectie aan goede pasta’s. Als afsluiter nam ik stiekem ook nog een lavendelijsje. Een klein stukje hemel dat smolt in mijn mond. Voor herhaling vatbaar!