Zaterdag heb ik mezelf toch nog maar eens voor de buis gesmeten om het hele Eurosongspektakel te aanschouwen. Een mens leeft voor tradities en Eurosong is nu eenmaal een traditie die al een tijdje meegaat. Evenals de foute outfits en de vaak nog foutere dansmoves.
Deze editie wist me echter alweer niet te bekoren. Op één uitzondering na: Lena, die vorig jaar met de overwinning ging lopen, bracht ook dit jaar een fijn nummer (dat zich nu helaas ook in mijn hoofd heeft genesteld):
De verwachtingen waren hooggespannen. Een rits positieve recensies en de vele media-aandacht rond de film had op mij alvast het juiste effect: mijn interesse was gewekt. Deze film was een must-see. Een bioscoopbezoek drong zich dus stilaan op. Want enkel voor must-sees wil ik de woekerprijzen neertellen die tegenwoordig gangbaar zijn in de u welbekende, Amerikaans ogende bioscoopketen.
De film werpt een blik op het leven van Jacky Vanmarsenille, een Limburgse veehouder. Hij is er niet vies van zijn beesten en zichzelf wat op te peppen met de nodige hormonen. Maar het echte verhaal schuilt in het diepmenselijke leed van Jacky. Waarom is hij wie hij is en gedraagt hij zich zo? Hoe is zijn leven zo geworden? Met mondjesmaat laat Michaël Roskam het zien. Beetje bij beetje vallen alle puzzelstukjes op hun plaats. Het levert een flinke portie suspense op van begin tot eind, doorspekt met emotie en drama.
Matthias Schoenaerts, zwaar getransformeerd voor de rol, zet een bijzonder geloofwaardige prestatie neer. De manier waarop hij Jacky vertolkt klopt helemaal. Men zou haast vergeten dat het zo’n sympathieke knul is. Zelfs het Limburgse dialect, is hij aardig meester. Als er Vlaamse oscars waren, dan kreeg hij er een van mij.
Een knappe montage, een sterk scenario en een flink pak rasacteurs. Veel meer heeft een film niet nodig.
“Soms kan het zijn, dat er in een mensenleven zakes gebeuren waarda iedereen stil van wordt.”
Na lang aarzelen heb ik dan toch besloten iets over de telenovelle ‘Louislouise’ te schrijven. Ik ben namelijk iemand die wel graag mijn gedacht eens geeft ongeacht wat anderen daar van vinden. En alles wat met media en televisie te maken heeft moet eraan geloven. Ik vond het ook gewoon té erg om er geen blogpost aan te wijden. Deze telenovelle is een mening waardig.
Het concept moet ik waarschijnlijk niet meer uitleggen: man is plots vrouw geworden en de hamvraag is dan natuurlijk hoe de man in kwestie, die tevens een fervent rokkenjager was, daarmee omgaat. Net zoals Sara gebaseerd was op een uitheems format is ook ‘Louislouise’ gebaseerd op een format dat elders werd bedacht, dit keer in Argentinië.
Enfin, terug naar het verhaal. Ik zou kunnen zeggen dat ik dat een boeiend fenomeen vind, het veranderen van lichaam en geslacht. Helààs. Bovendien is het ook niet bepaald een nieuw idee. Zo zijn er de films ‘The Hot Chick’ en ‘Switch’ die er eigenlijk een zeer soortgelijk verhaal op nahouden. Maar ik wilde deze nieuwe serie voor de eerste kijkbeurt nog wel het voordeel van de twijfel geven. Misschien zou ik wel zwaar onder de indruk zijn van de acteerprestaties. Nogmaals helààs. Deze serie lijkt alweer een excuus om vooroordelen uit te vergroten (in dit geval vooroordelen over mannen en vrouwen). Dit gaat dan ook gepaard met overacting van het hoofdpersonage. Is het echt nodig om zo overdreven met open benen rond te wandelen? En dan is er ook nog eens de irritante vertelstem die nutteloos de scènes aan elkaar brabbelt. Bij mij is er alvast geen ‘Desperate Housewives’-gevoel opgewekt hierdoor. Mijn laatste ergernis: het overmatige gebruik van muziek. Kleine tip voor de makers: less is more.
Sarah Silverman, een Amerikaans komisch talent, maakte speciaal voor vriendje Jimmy Kimmel een videoclip. Deze werd bovendien in zijn eigen show uitgezonden:
Arme Jimmy kon het hier natuurlijk niet bij laten en nam zijn zoete wraak in stijl!
