Na alweer een late avond was ik van plan gisterennacht rustig een dutje te doen. Even wat lezen, licht uit en ogen dicht. Ik was moe genoeg om te slapen als een roos, of zelfs als een reus van een roos. Helaas was dat buiten mijn onderbewustzijn gerekend dat zin had in een nachtelijk avontuurtje. Ik weet niet meer precies hoe, wanneer of waarom, maar ineens bevond ik me voor mijn venster. En wat ik me wel nog herinner is dat ik erdoor wilde kruipen. Ik had de klink in mijn hand, toen een zacht briesje dat door mijn haar waaide ontnuchtering bracht. Plots besefte ik dat ik mijn raam niet hoefde te openen en begreep ik ook niet meer waarom ik het had gedaan. En dus kroop ik maar terug mijn warme bed in, vergat het vreemde vooral en sliep toen gezapig verder.
