Wolkje.
De mooiste woorden zijn soms de eenvoudigste.
Vandaag heb ik ontzettend nood aan: zie titel. Het is er ook het weer voor. Dat mag gezegd. Het was zelfs warm genoeg om in trui over de straat te kuieren. En dat in februari! Bij zo’n dag hoort iets swingends (en geen carnavalsmuziek zoals de voorbije twee dagen in Leuven). Vandaar een aantal van mijn favorieten van vandaag:
Bloc Party’s laatste single is er eentje om U tegen te zeggen. Al een tijdje op de radio, maar ik ben het nog steeds niet beu. Dus, bij deze, de ontzettend kitscherige videoclip!
En dan ééntje dat nooit slecht wordt. Een klassieker van formaat en tof om lekker hard op te gaan bij het fitnessen! Hupsaaa. Let vooral op de stoere politieman!
Ze heeft niet de meest geniale lyrics, maar wel aanstekelijke muziek. En daarom krijgt ze hier toch ook een plaatsje. After all, wie luistert er nu nog naar de lyrics?
Vandaag is tapdansdag. Een belangrijke repititie vond plaats in Rotselaar, en ik was vastbesloten deze keer aanwezig te zijn. Eén klein obstakel: de bus. Ik ben sowieso al geen fan van het openbaar vervoer, en als ik naar plekjes moet die ik helemaal niet ken vind ik de bus allesbehalve handig. Op de trein roepe
n ze tenminste de haltes af, op de bus heb je daar een beetje het raden naar. Maar goed, ik moest erheen. Ik begon goed en stapte op de juiste bus. Ik had me zelfs een plannetje afgedrukt om toch maar de juiste weg te vinden. Helaas was ik iets te optimistisch. Volgens het tijdstip moest ik er om 13u al zijn, en dus stapte ik bij de eerstvolgende halte af. En had ik dat maar niet gedaan! Nog 45 minuten heb ik gezworven langs niemandsland en steenwegen, tot ik uiteindelijk de vervloekte rotonde van het kaartje in het zicht kreeg. Helaas was toen de repetitie al afgelopen, en was het tijd om een bus terug richting Leuven te nemen. On a brighter note: ik heb Rotselaar nu wel eens volledig bezichtigd!
Dezer dagen lijkt het in de familie babyboom. Zowel de zus als de “schoonzus” raakten ongeveer gelijktijdig zwanger. En het einde is zo stilaan in zicht. Meer nog, één der baby’s is reeds ter wereld gekomen gisterennacht. Er iiiiiiiss een kindeke… Pampertime! Zondag is er dus een uitstapje gepland om op voyeuristische wijze naar het nieuwe kind te gaan kijken. Dat wordt ongetwijfeld spannend…
Vorig weekend besloot ik nog eens een filmpje te gaan zien. Schandalig ‘overpriced’ is de cinema, dus ik maak er geen gewoonte van. Maar goed, dit weekend zakte ik dus af richting Kinepolis en besloot om ‘Atonement’ een kans te geven. De film is gebaseerd op de gelijknamige roman van de Ierse schrijver Ian McEwan. Het boek won inmiddels verscheidene prijzen en aldus vond regisseur Joe Wright het tijd om het te verfilmen. En daar kan ik niet kwaad om zijn.
Het verhaal begint zo’n zeventig jaar geleden. Een jong meisje, Briony Tallis, houdt zich bezig met het schrijven van toneeltjes en verhaaltjes in de tuin van de riante villa waar ze met haar gezin verblijft. Het drama begint wanneer Robbie (James McAvoy), de zoon van een huishoudster, verliefd wordt op Briony’s oudere zus Cecilia (Keira Knightley). Een ongelukkige samenloop van omstandigheden en de gevoelens die Briony zelf voor Robbie koestert zorgen voor de nodige problemen. De acties van Briony blijken verstrekkende gevolgen te hebben…
Het verhaal wordt erg mooi in beeld gebracht. De outfits, de decors en de kapsels roepen de stijl van vervlogen tijden perfect op. Ik waande me meteen in de ‘thirties’. Verder kan ik over de acteerprestaties van de hoofdpersonages niets dan lof zingen. Keira Knightley zie ik nu eenmaal ook wel graag bezig. Het typisch Britse trekje siert haar. Het hoofdpersonage Briony weet gedurende de hele film zowel woede als sympathie op te roepen. Een ambivalente houding die naar mijn mening vooral toe te schrijven is aan een puike regie. Jammer was dat de verhaallijn rond de oorlog niet meer werd uitgediept. Toch zijn de nodige schrijnende beelden aanwezig. Kortom, ‘Atonement’ is een mooi en best wel ontroerend stukje film.
Voor de geïnteresseerden, de trailer:
Twee vullingen later, een maand later, en helaas geen nieuwe aligner voor mij. Blijkbaar biedt één mijner tanden dusdanig veel weerstand tegen het draaien dat het na een maand nog niet gefikst is. En ik nog waarschijnlijk minimaal een maand met de oude verder moet. Grmblgr. Ik ben dus alweer met aligner 5 begonnen. Volgens de tandarts zou het ’strippen’ van nog wat glazuur het draaien makkelijker maken. Ik hoop het alvast…